NDJENJË E DIELLTË
Këtu nëpër damarët që vërshojnë si lumenj dalë shtratit trazuar
Vërshon ndjenja e paqtë drejt frymës që gjallon jetë
Preke na vendosi duart gjoksit që rrapëllon si orë saktësuar kohën
Me gjasë e dëshiron shënjimin jashtë të së brendshmes
S’e di
Nuk thura ende fjalë me emrin e duhur për dashurinë
S’i ra tamam fjala
Andaj e lashë të dehet nën aromën e trëndafiltë shesheve të diellta të ndjenjës
Këtu mbanë frymë zemra jote brenda meje
Me emrin tënd e thërras orën time të dashurisë
Me ngjyrën e njëjtë të syve tu shoh lindjen e dritës
S’ka ç’më duhet nata e pahënë
Kam togje yjesh që vijnë sall ta djegin natën vezullimit
Nga ti reshë e dielltë ndjenja
. . .
Ti e imja dashuri që sjell tek unë frymë
Që reshë mbi mua jetë
*
