SI LULE ÇELIN FJALËT TUA
Hapat t’i ndjej tek vjen rrugës
Me ecjen si fenomen vezullues
Me verën si stinë jo vetëm e të pasurve
E ne bëjmë koktej
Me gjëra që nuk i humbasim
Duam të jemi përmbajtje e bukur
Edhe sikur në qendër të vetmisë
Të flinim me dritaren hapur
E mbështillemi me freskinë e ëmbël
Ti më the se nuk kam fjalë të artë
E unë hapa zemrën në çdo gjë
Ta kam blerë këmishën e bardhë të ditës sate
Me sytë tanë shikojmë larg
Sa shumë hapet qielli
Sa herë kam etje
Ti bëhesh rreze më e bukur se ylberi
Dhe pimë qetësinë
Për të shkuar te gjërat e largëta
Kur s’jam me ty
Nuk jam në tokë
As në ujë
As në qiell
Dashuria s’është punë as pasion
Pa dashuri – nuk vuan përsosmëri
Nuk mund ta shprehesh ndjenjen
Që e ndjen kaq shumë
Si lule qelin fjalët tua
Edhe nëse zërin nuk ta dëgjoj
