Ka njerëz që mbeten në kujtesën e botës për shkak të talentit të tyre dhe ka të tjerë që mbeten në zemrat e njerëzve për shkak të mirësisë që kanë mbjellë gjatë jetës. Ka edhe nga ata të rrallë që i përkasin të dyja këtyre botëve.
Robin Williams ishte një prej tyre.
Ai kishte dhuratën e rrallë për të sjellë dritë përmes artit të tij, për të bërë miliona njerëz të qeshnin, por madhështia e tij nuk qëndronte vetëm te ajo që shfaqte në skenë. Ajo gjendej edhe në mënyrën se si shihte njerëzit që të tjerët shpesh nuk i shihnin.
Ai e kuptonte se fama, pasuria dhe suksesi nuk kanë kuptim nëse nuk shndërrohen në diçka që i shërben një zemre tjetër. Sepse çfarë vlere ka ajo që mbledhim për veten, nëse gjatë rrugës harrojmë të prekim jetën e dikujt tjetër?
Ndoshta ky është një nga misteret më të mëdha të ekzistencës njerëzore: njeriu nuk matet nga ajo që zotëron, por nga ajo që dhuron.
Askush nuk është aq i varfër sa të mos ketë diçka për t’i dhënë një tjetri. Ndonjëherë ajo që shpëton një shpirt nuk është një pasuri e madhe, por një fjalë, një vështrim, një çast ku dikush ndihet më në fund i parë.
Dhe askush nuk është aq i fuqishëm sa të mos ketë nevojë, në një moment të jetës, për dorën e një qenieje tjetër njerëzore.
Njerëzimi nuk ndërtohet vetëm nga vepra të mëdha që shkruhen në libra historie. Ai ndërtohet nga ato gjeste të vogla që shpesh kalojnë pa u vënë re, por që ndryshojnë fatin e një njeriu.
Një vështrim që nuk largohet nga dhimbja e tjetrit.
Një buzëqeshje që i kujton dikujt se ai ende ka vlerë.
Një fjalë e mirë e thënë në një botë ku heshtja shpesh është më e lehtë.
Një dorë e zgjatur në vend të një gjykimi.
Një zemër që zgjedh të shohë njeriun përpara plagës së tij.
Ne jetojmë në një kohë të çuditshme. Jemi më të lidhur se kurrë, por shpesh më të largët se kurrë. Mund të komunikojmë me mijëra njerëz në pak sekonda, por shpesh nuk arrijmë të kuptojmë atë që qëndron pranë nesh.
Ne vrapojmë pas qëllimeve, ndërtojmë plane, kërkojmë të arrijmë më shumë, ndërsa diku afër nesh dikush po lufton një betejë të heshtur.
Ka dhimbje që nuk bëjnë zhurmë.
Ka lot që nuk shihen.
Ka njerëz që buzëqeshin jo sepse janë të lumtur, por sepse kanë mësuar të fshehin plagët e tyre.
Ka njerëz që mbyllen në heshtje jo sepse nuk kanë nevojë për askënd, por sepse kanë frikë se askush nuk do t’i kuptojë.
Dhe ndoshta prova më e madhe e njerëzimit tonë është aftësia për ta dalluar atë heshtje.
Të ndalemi.
Të pyesim: “Si je vërtet?”
Dhe të kemi durimin të dëgjojmë përgjigjen.
Sepse të dëgjosh një shpirt tjetër kërkon më shumë se veshë. Kërkon zemër.
Ndonjëherë njerëzimi është një telefonatë drejt një miku që është larguar nga jeta jonë.
Është një trokitje në derën e një të moshuari që jeton vetëm.
Është të ulesh pranë dikujt që ka humbur shumë dhe të mos përpiqesh menjëherë t’i japësh këshilla, sepse disa dhimbje nuk kërkojnë fjalë — kërkojnë praninë e dikujt.
Edhe kur shohim një njeri pa shtëpi, nuk duhet të shohim vetëm mungesën e tij, por historinë e tij. Një jetë që ka pasur ëndrra, kujtime, dashuri, humbje dhe një dinjitet që nuk zhduket nga varfëria.
Çdo njeri që takojmë mbart një botë të padukshme brenda vetes.
Për këtë arsye mirësia nuk duhet të jetë një veprim i rrallë. Ajo duhet të jetë mënyra jonë e të qenit.
Nuk mund ta ndryshojmë gjithmonë të kaluarën e dikujt.
Nuk mund t’i heqim të gjitha dhimbjet.
Nuk mund të rregullojmë çdo padrejtësi të kësaj bote.
Por mund të bëjmë diçka të madhe: mund të mos lejojmë që dikush të përballet i vetëm me errësirën e tij.
Dhe ndonjëherë, kjo është gjëja që shpëton një jetë.
Jo një zgjidhje e përsosur.
Jo një fjali madhështore.
Por siguria e thjeshtë se dikush qëndroi aty kur gjithçka tjetër dukej se ishte larguar.
Një shoqëri nuk tregohet vetëm nga ndërtesat që ngre, nga pasuria që krijon apo nga teknologjia që zhvillon. Ajo tregohet nga mënyra se si i trajton ata që nuk kanë fuqi, ata që janë të dobët, ata që kanë mbetur pas.
Sepse në fund të jetës, njeriu nuk pyetet për atë që ka mbledhur.
Pyetet për atë që ka dhënë.
Për kohën që ka falur.
Për duart që ka shtrënguar.
Për shpresën që ka rikthyer në një zemër të lodhur.
Për dashurinë që ka dhënë pa kërkuar shpërblim.
Çdo gjest dashurie është një farë e mbjellë në tokën e njerëzimit.
Mund të mos e shohim kurrë pemën që do të rritet prej saj.
Mund të mos e dimë kurrë se sa larg ka shkuar një mirësi e vogël.
Por ajo vazhdon të jetojë në zemrën e atij që e ka marrë dhe prej andej kalon te të tjerët.
Kështu vazhdon zinxhiri i padukshëm që lidh njerëzit me njëri-tjetrin.
Prandaj nuk duhet të presim një moment të jashtëzakonshëm për të bërë mirë.
Le të zgjedhim të jemi të pranishëm.
Le të zgjedhim të dëgjojmë.
Le të zgjedhim të shohim ata që të tjerët kalojnë pa i vënë re.
Sepse bota nuk ndryshon vetëm nga njerëz të mëdhenj që bëjnë vepra të jashtëzakonshme.
Ajo ndryshon nga miliona njerëz të zakonshëm që, çdo ditë, zgjedhin të mbeten njerëzorë.
Dhe nëse në fund të një dite vetëm një njeri ndihet më pak i vetmuar për shkak të nesh, atëherë diçka e madhe ka ndodhur.
Ndoshta nuk kemi ndryshuar gjithë botën.
Por kemi ndryshuar botën e dikujt.
Dhe shumë shpesh, pikërisht aty fillojnë ndryshimet më të mëdha.
Menda Vreto-Njerëzimi fillon me një vështrim
