Thellë brengosem brenda vetes
rri e mendojë në trishtim
bie thellë në mendime
pse nuk ecën për para kombi im
Vuaj për tanë trojet mija
vuaj e vetin po shkatroj
gjatë po shkoj në s’tërmundime
kush kaq randë na mallkoj
Pse nuk po ecim ne rrugen e duhur
a mos vallë nuk kemi drejtues
pse po shkagjohet gjaku timave
shka e shki gjithmonë triumfues
A mos presim shumë ma shumë
me na ndimue që nga jashtë
nuk kuptojmë se mesë veti
ashtë zgjidhja afatgjatë
Me kërkue o mes veti
se nuk ka o rrugë tjetër
me i dhanë zgjidhje këtij kombi
me bashkue kufijtë e vjetër
E kur ajo ditë ka me ardh
e vuajtja tanë për me u shue
e ni flamur lartë me value
shka e shki tanë me i dërrmue
Edhe unë për me u clirue
se dhe vujtja mka shkatrue
kamë pritë gjatë e s’jamë dorzue
për Shqipni kamë me rrnue
E për trojet mija kam me rrnue
brezave te ri me u trashigue
se Shqipnija kurr s’ashtë dorzue
e çdo vuajtje e ka përballue
