Një shifër,
që s’thotë asgjë
për dikë.
Ashtu si edhe për mua
kur isha fëmi,
e vogël kërthi.
Ma mësuan ninullat
ku gëzimi përzihej me lot.
Ma mësuan këngët
me oiiii- të e tyre.
Ma mësuan vallet
me gjëmimet e tyre.
Ma mësuan përrallat
me heronjtë e tyre.
Ku babai “shtegtonte”
e shtegtonte në Jug
si filli i nënës
që tirrej, e tirrej
i pasosur në furk.
A u kthye babai nane?
-Pret që lule të çeli dardha,
me gjethe të mbulohet
dhe lojfata
e të verdhojë psaka.
-Shkun muaj nane,
pse po vonon i YNI ?
Jashtë po fryn,
dëgjohet gjëmimi!
-Pret të mbledhi ullinjtë,
të ndreq dhe luturvitë.
Të kujdeset dhe për dhëntë
UJQIT, prenë dhe qëntë.
Të pres qingjat në stane
Qetësuar shpirtrat në varre.
U rrita,
kaluan muaj e vite
kuptova
se nëna më gënjente.
JU LUTEM,
mos gaboni,
sherr, mos kërkoni!
Mbi kujtimin
në prindër e gjyshër
mos më RËNDONI!
“Pse s’ndrruan fe,
pse s’ndrruan KOMB,
të thoni.
Mos GUXONI!
Fyerjet për vete i mbani!”
Në tufë
bisha
për t’u ngopur,
s’ra!
Për ta sosur
BISHA ra!
