I VETËM
PËRBALLË TË GJITHËVE
Udhëtoj në rrugët qe pluhuri i ka mbuluar
Jam shpatë e mprehët për të padrejtit në tokë
Jam litar që i lidh duart e padrejta gjatë jetës
Unë jam zëri i tokës qe lëshon zë nga dhimbja
Udhëtoj në rrugët qe janë të mbyllur më thera
Aty gjurmoj për të vërtetën e kohës tonë shqipe
Aty e kemi fsheh një flamur të kombit shqiptar
Aty është drita e atdheut atje në vendlindjen time
Një pjesë nga të gjithë janë kundër rrugëve të mia
Disa të tjerë nga të gjithë janë bërë pjesë e padrejtësisë
Aty ku jam unë disa nga të gjithë bëhen hije mashtrimi
Para meje buzëqeshin e pas shpine thikën ma ngulin
Unë udhëtoj në rrugën që të arri në pikën e caktuar
Atje do mbërri edhe nëse të gjithë janë kundër meje
Atje do qëndisi flamurin tonë kombëtar kuq e zi
Por atje do vendosim gurët e bardhë në Shqipëri
Toka qe ne ecim nëpër te çdo ditë po na gëzohet
Qielli po na vështron më admirim për rrugët tona
Ne jemi të vegjël qe po udhëtojmë për ditë të mëdha
Ditët e mëdha do i sjellë dhe do i ngrit dora shqiptare
Udhëtojmë për të sjellë në atdhe dashurinë e munguar
Vashave të bukura shqipe t’i dhurojmë shaminë e kuq
Fustanin e nusërisë e kanë veshur në gjithë Trojet tona
I vetëm përballë të gjithëve udhëtoj për Shqipëri Natyrale
POEZI NGA RUDI BERISHA
