Kur pija e zuri,
Kur muza që i shkruante, i humbi,
Iku…
Hodhi hapat kuturu,
Përfundoi asgjëkund.
I dehur në muaj tetori,
Pemëve reshti pafund,
Dhe gjethet, vjeshta i’a mori,
E mbeti prap, asgjëkund.
I dehur ikte nga pija,
Kur heshtja pa mund, e mundi,
Ta ndihmoja në rreshta, nuk dija,
E shihja tek ikte pa shkuar gjëkund.
Më shkroi se veç pija besnike i mbeti,
Malli po i fryhej si deti,
Busulla e anijes i kish’ humbur,
Mu lut të kthehesha në qe e mundur…
“ – Jo!”.
