Kur të vdes të mos më mbyllën sytë
Dua ta shofi Dardaninë duke lulëzuar
Nëse unë nuk arrita ta pikturoj bukurinë tënde
Ylberin ta vendos kurorë mbi ty
Dije që dikush tjetër ngjyrën ma mori
Dua të shëndrrohem në një erë e pa gjurmë
Të bëjë roje në ç’do rrugicën tënden
Zhurmën time vetëm pemët ta dëgjojnë
Nga ushëtima e britmat e tyre të pafajshme
Ferri le të zgjohet të marrë arratinë
Do ta kërkoj dhe fajtorin e ferrit
Bashkë me stuhitë dua që ta përplas
Sikur ta di kush mëkatoj dhe e solli në ty
Rrahjet e zemrës më rrahin në fyt
Nëse ti o fajtori i ferrit je nga vendi im
Flet me zë të lartë e nuk shifesh
Veprimet flasin më shumë se fjalët e arta
Gjurmët e tua era nuk i merr por bëhen stuhi
Të përmbledhtë me vete bashkë me ferrin tënd
Duke mbetur ti i braktisuri i kësaj bote
