Nuk mé the as lamtumiré,
ecém rrugéve si dy udhétaré,
tek uné mbete njé déshiré,
zemrat tona kurr s’jané ndaré.
Rrallé takohemi ne té dy,
uné té ndjeké té vijé nga pas,
mé buzéqeshé me dashuri,
dhe dritares té trokas.
Pa ty digjem, pak nga pak,
vjen si engjéll ,shpirtit tim,
aromén ténde, si zambak,
e ndjejé fushave pa mbarim.
Heshtja jote, mé mundon,
ndarje ndodhin né kété boté,
ma djegé zemrén qé léngon,
dhimbjet nuk i duroj dot.
S’kish mé té lumtur se dashuria,
zemres derdhej si valéz lumi ,
mé largonte nga vetmia,
sa heré né éndérra mé doli gjumi.
Né mendjen time ,ajo do mbesé,
si vetétimé ndriné e mé shkrumbon,
e desha,si trandafil me vese,
puthjet e émbéla gjithnjé kujton.
Krahun ténd e ndjejé mbi supe,
né çdo oré ,né çdo minut,
si njé gjerdan i arté mé humbe,
e ndjejé zemrén kur gjoksin shkund.
