Po pres e do pres pa limit
Shtegtarë i ulur mes hënës e diellit
Aty banon ai shpirti i poetit
Ku vargjet i mbeten e vetmja dashuri
Qielli mu bë e vetmja mbulesë
Rrugët u bënë shtëpi banimi
E ndjeja mbi kokën time erdhi vesë
Fati është i lig e shpirti më dha shpresë
Sa dhembje ndjeu kjo zemër e shkretë
Ashtu si rinia merr udhët e përhumbjes
Kërkoja yjet shikoja nëse ndrisin
Kjo shije e hidhur shpërndarë nëpër botë
Do pres deri në agim
