Më përqafo, kur dita lodhet nga shpresa
Dhe mbrëmja zbret mbi qytet si shi,
Kur fjalët humbin si në rrugët e shkreta.
Heshtja flet më shumë se shenjtëri.
Më përqafo, pa thënë asnjë fjalë
si era që prek gjethen e bleruar!
Si deti puth bregun çdo natë
dhe kthehet sërish pa u shuar.
Më përqafo, kur zemra dridhet lehtë
Kur ëndrrat treten larg në horizont,
Në ngrohtësinë e fjalës së shtrenjtë
frika bëhet dritë e nata zbardhon.
Më përqafo mallueshëm për një çast!
sa të ndiej se bota ende frymon lehtë,
Mes mijëra rrugëve të jetës së gjatë,
ekziston një vend që na jep pranverë.
