Në Nartën e qetë, ku uji rri si pasqyrë,
dielli zbret ngadalë e puth çdo valë me ngjyrë,
era e kripun vjen prej detit t’largët anë,
e heshtja flet me zemër n’atë vend pa zanë.
Aty flamingot zbresin si andrra n’fluturim,
me krahë t’hapun mbi ujë n’një dritë t’butë shndritim, kambët
prekin lagunën si vargje t’një kënge t’vjetër, rozë mbi blu
, si puthje e natyrës s’këtij mëngjesi t’jetër.
Narta i mban n’gji si thesar t’qetë e t’gjallë,
si zemër që rreh ngadalë pa zhurmë, pa fjalë,
e çdo perëndim kur qielli merr flakë e ar,
flamingot bahen dritë mbi horizontin e larë.
E nata bjen butë mbi këtë botë t’qetë,
ku shpirti i natyrës flet pa zhurmë, pa jetë,
Narta flen nën yje me nji magji t’rrallë—
flamingo e deti, nji bukuri e rrallë.
