Mëngjeset mbarun.
Netët po ashtu.
Urimet për gjumë t’ambël
hala po rrinë varun diku
n’mes nji “mirëmëngjesi”
që nuk vjen ma
e nji “natën e mirë”
që s’ka kujt me iu thanë.
Çka tash me gjithë ato përqafime
që s’kanë ma trup?
Çka tash me faqet që e njohin udhën e buzëve tua ma mirë se çdokush.
Çka tash me sytë e njani – tjetrit që folshin pa fjalë?
Çka tash me shijen e bukës sonë?
Çka për garën se kush kujt kafshatën ma shumë ia ambëlsoi?
Çka bahet me krejt kujdesin;
“a ke flejt mirë?”
“a je mirë?”
“po vi me t’pa”
“a ke hangër?”
“a ke mbërri?”
…
Çka me krejt ato pyetje për me m’kallxu që n’mendje m’ki.
M’i mësove durt me t’gjetë.
M’i mësove sytë me t’kërku.
M’mësove me flejt me ty,
me ty me u çu.
Ti ma shndërrove zemrën në shpi
e masanej m’le me jetu vet mrena saj, pa ty.
Kallxom çka tash shpirt,
ku me e çu krejt këtë dashni?
