Në një bibliotekë pa mure,
një plak numëronte heshtjet
si të ishin dorëshkrime të shenjta.
Kur më pa, buzëqeshi lehtë,
sikur më kishte pritur
shumë kohë përpara se të lindja.
— Merr një, — tha.
E hapa.
Faqet ishin bosh,
por gishtat m’u mbushën me kujtime
që nuk i kisha jetuar kurrë.
Një zog i verbër
flinte mes kapakëve,
si një pikë heshtjeje
që kishte harruar të bëhej këngë.
— Mos e zgjo, —
tha plaku.
Ai ushqehet me ëndrrat
që njerëzit nuk guxojnë t’i shohin.
Jashtë,
era i kthente pemët
si faqe libri.
Qielli lexonte ngadalë
mbi supet e tokës.
Unë e mbylla librin.
Në pëllëmbë
më mbeti pak hi.
Atëherë e kuptova:
çdo fjalë që nuk thuhet,
digjet pa flakë.
Dhe prej atij hiri
çelin alfabetet,
si bari i pranverës
mbi rrënojat e një gjuhe
që ende pret
ta ëndërrojë dikush
