Gjithmonë e kam menduar
se ndoshta universi
nuk e krijoi kurrë largësinë për të na ndarë,
por për të na mësuar masën e gjërave.
Dielli është një paradoks i gjallë
na ngroh nga miliona kilometra larg,
na ushqen me dritë,
na tregon rrugën përmes errësirës,
por nëse përpiqemi t’i afrohemi
më shumë seç duhet,
ajo që na jep jetë
mund të na kthejë në hi.
Ndoshta kështu funksionon edhe ekzistenca.
Jo çdo gjë e fuqishme
është krijuar për t’u prekur.
Jo çdo dritë duhet ndjekur
deri në burim.
Dhe jo çdo afërsi është përparim.
Hëna, ndërkohë, nuk prodhon dritën e saj.
Ajo vetëm e pranon,
e përthyen në heshtje
dhe e kthen natën në diçka
që mund të vështrohet.
Sa shumë ngjajmë me të,
pa e kuptuar.
Marrim nga bota
ato që nuk na përkasin,
i mbajmë brenda vetes,
dhe pastaj i quajmë
dritën tonë.
Ndoshta kështu krijohemi në kohë.
Vitet mbeten vetëm numra
në distancën e së paprekshmes,
ndërsa ne mësojmë
se disa gjëra nuk bëhen më të vërteta
duke i afruar më pranë.
Ndonjëherë,
sa më larg jemi,
aq më afër e ndiejmë ekzistencën
e gjërave që i perceptojmë
si të paprekshme,
deri në shenjtëri.
Ndoshta ky është paradoksi i vërtetë
jo se largësia na ndan nga gjërat,
por se pikërisht ajo
na mëson t’i ndiejmë
pa i zotëruar kurrë.
