Më kanë mbetur ende
ca kova të harruara
mbi rërën e ngrohtë,
si fëmijëri të vogla
që s’ditën të iknin me verën.
Deti hesht pak më shumë sot.
Valët, njëra pas tjetrës,
vijnë të më përshëndesin
dhe pastaj treten, në buzët e rërës.
Mbi horizont,
pulëbardhat endin klithmat e tyre,
si letra të bardha, që era ia dërgon detit
për një lamtumirë të fundit.
Edhe dielli
duket sikur po mbledh dritën
nga supet e mbrëmjes
Lamtumirë, verë…
Mos u largo kaq shpejt.
Kam ende në duar, kripën e ditëve të tua,
ende në sy
një horizont që nuk dua ta mbyll,
të shoh, pulëbardhën që largohet,
derisa të bëhet, një pikë e bardhë në qiell.
Pastaj do të kthehem ngadalë..
te rëra e bardhë,
te heshtja që la vera,
duke pritur një verë tjetër
që ndoshta do të më gjejë, pak më ndryshe.
Por detin…
detin do ta njohë gjithmonë zemra ime.
