Në oborrin e madhërishëm të Perandorisë Osmane, Sulltan Sulejmani vendosi t’ia besonte Princit Mustafa vendimin për fatin e një nëpunësi të dinastisë osmane.
Ishte një provë që në pamje të parë dukej e thjeshtë, por që fshihte një lojë shumë më të thellë pushteti.
Këshilltarët e princit e nxitën të jepte dënimin me vdekje. Sipas tyre, një sulltan i ardhshëm duhej të dëshmonte forcë, vendosmëri dhe autoritet. Por Mustafa kuptoi atë që të tjerët nuk e shihnin: sulltani mund t’ia kishte deleguar vendimin, por nuk ia kishte dorëzuar pushtetin. Për sa kohë Sulejmani ishte gjallë, pushteti suprem ishte vetëm një.
Mustafa shpalli ekzekutimin e nëpunësit, por në çastin e fundit e fali. Nuk ishte thjesht një akt mëshire. Ishte një vendim politik. Ai nuk donte të merrte atributet e sulltanit përpara se të ulej vetë në fron.
Kuptoi se ndonjëherë fuqia më e madhe nuk qëndron te aftësia për të ndëshkuar, por te mençuria për të mos e bërë këtë.
Por historia rezervonte një ironi të hidhur për princin. Pavarësisht mbështetjes së madhe në ushtri dhe mes jeniçerëve, Mustafa nuk arriti t’i mbijetonte intrigave dinastike. Në vitin 1553, me urdhër të të atit, ai u ekzekutua.
Kështu, princi që kishte kuptuar rrezikun e marrjes së parakohshme të pushtetit, u bë vetë viktimë e luftës për pushtet.
Siç përcjell ideja e lidhur me Olimpinë dhe Aleksandrin, krijesat e mëdha shpesh mbartin barrën e madhështisë së tyre.
Sepse ndonjëherë nuk të shkatërron mungesa e madhështisë, por pikërisht fakti që ajo të bën tepër të rrezikshëm për ata që kanë frikë ta humbasin pushtetin.
