Kaherë të ndarë,
që në mjegullën e lashtësisë,
kur Iliria shtrihej
si një trup i madh mbi tokën tonë,
ne u ndamë në fise,
në emra, në kufij,
në rrugë që nuk u takuan më.
Pastaj,
kur u bëmë popull,
u ndamë në principata,
dhe secili prijës
e mbrojti një copëz të atdheut
sikur e tëra të mos ishte e tij.
Erdhën kohët e ndryshimeve,
dhe na ndanë edhe më tej—
në fe,
në shtete,
në kufij të vizatuar
mbi trupin e një kombi.
Një gjuhë,
një gjak,
një histori e përbashkët,
por shumë flamuj
që na mësuan
të shihnim njëri-tjetrin
përtej kufirit.
Dhe sot…
Sot prapë të ndarë
në disa shtete,
me kufij që nuk i ngritëm vetë,
por që ende i ruajmë
si të ishin mure të shenjta.
E më e keqja—
nuk janë më vetëm kufijtë
që na mbajnë larg.
Jemi ndarë
në koncepte,
në ideologji,
në parti,
në klane,
në interesa të vogla
që i kemi ngritur
mbi interesin e madh.
Jemi ndarë
aq shumë,
sa shpesh harrojmë
se përtej çdo partie
është kombi;
përtej çdo ideologjie
është atdheu;
përtej çdo emri
është një popull
që ende kërkon
të bëhet një.
Dhe sa herë që ngrihet
një zë për bashkim,
ne e pyesim:
— Nga cila anë je?
Në vend që të pyesim:
— Çfarë mund të bëjmë
për të gjithë ne?
Kaherë të ndarë…
Por ndarja më e madhe
nuk është ajo që na e imponuan të tjerët.
Është ajo
që ia bëjmë vetes
çdo ditë.
Me fjalë.
Me urrejtje.
Me interesa.
Me verbëri.
Dhe ndërsa ne
luftojmë njëri-tjetrin
për një karrige,
një pushtet,
një flamur partie,
një emër a një klan,
historia na shikon
në heshtje
dhe na pyet:
Kur do të mësoni
se nuk mund të bëheni të mëdhenj
duke mbetur të ndarë?
Sepse ne nuk kemi munguar
asnjëherë si shqiptarë.
Na ka munguar
vetëm një gjë:
të ulemi bashkë
dhe ta vendosim
njëherë e përgjithmonë
qëllimin më jetik
të qenies sonë—
të mos jemi
vetëm shqiptarë
të një gjuhe,
por edhe
një zë,
një qëllim,
një përgjegjësi
dhe një komb.
