DIEJ
Në thesin e lutjeve
e shtrydha shpirtin
si shegë
Të kuqe flakë
e kisha pritjen
Me duar shtrënguar
rreth vetes
qafuar zemrës
shenjtorë
Lëmuar hollë
në ditēt e zgripeve
Vetja tretej
në shërbesat
e vakteve pa zotër
Ku shpirti
s’konvertohej
me asgjë tjeteër
veçse me diej
