Ti vjen tek unë si mbrëmje e ndezur,
me dritën e një dëshire që s’ka emër,
dhe në çdo hap tëndin,
ndiej si toka më dridhet
nën ndjesi që s’i kisha njohur kurrë.
Kur më sheh,
gjithë universi më ndalet,
si pika e vetme ku yjet mbajnë frymën,
dhe gjithçka që jam
përkulet para butësisë tënde
që më djeg më shumë se çdo flakë.
Buzët e tua:
oh, ato buzë që i kam ëndërruar
para se t’i prekja!
Janë si një premtim që më thërret,
si një stinë e pambaruar
që më bekon me pranverë.
Unë të dua me një etje që s’ka heshtje,
me një zjarr që rritet në çdo fjalë tënden,
me atë dëshirë të ëmbël që e ndjen trupi
para se ta kuptojë mendja.
Në duart e tua gjej strehën më të butë,
por edhe stuhinë më të ëmbël
që më rrëzon në gjunjë
vetëm për të më ngritur më lart se më parë.
Kur ti më prek,
bota ime hapet si një lule nate
që çel vetëm për një qiell të caktuar:
vetëm për ty!
Dhe sa herë më buzëqesh,
betohem me veten
se nëse dashuria ka një shije,
një erë,
një ritëm,
është gjithçka që vjen prej teje:
prej syve,
prej frymës,
prej dritës tënde
që më përvëlon me ëmbëlsi.
Ti je mrekullia ime,
qetësia ime e natës,
bekimi im i ditës,
dhe çdo rrahje që mban kjo zemër
është veç një mënyrë tjetër për të thënë:
Unë të dua më shumë
sesa mund të duash një jetë të tërë!
