PRINCI I ARBËRIT
( Bekim Fehmiut )
Po kthehesh atje prej ku u nise
Në të përjetshmen hise
Që e fitove vetë
Po e luan gjithmonshëm
Princin e Arbërit
Rolin e munguar
Skenës së njëmendtë
Lumbardhi i shtrydhë bjeshktë e gurta
E shkumëzon nga dhembja
Për tu kthyer tek vetja
Tek rrënja vjen Ti
Më i praruar se kurrë
Për secilën kohë
I the jo vendnumërimit
Për jetë e mot
Rrjedhon e vezullon pa kufi
Vetëm Lumbardhi ka këtë fat
Prehja jote të jetë
Përjetësisht
Dhe skena yte njëkohësisht
Mos u dëshpro
Nëse me vonesë
Kuptojmë mesazhim tend
Provinca na ka gërryer ngapak
Dhe ky Ballkan
Me një mal bajraqesh
Sa lumbardhi ka lumnue
Tokës sonë e trupit
Mëkatet ende s’na lanë
T’i çelim sytë
Me hirin tënd të lehtë të bardhë
Këtij lumi valë valë
Falna o i Arbërit Princ
Nuk të njohëm sa të patëm
Nuk të duam sa duhet as sot
A rreth emrit tend
do të sillemi e mbështillemi
për jetë e mot
