PLLAKA TEKTONIKE
Shpesh ndjej një zjarr
Në qendër të tokës sime,
Aty ku pllakat tektonike
Përplasen furishëm me njera-tjetrën!
Dridhet shpirti
Dhe një presion avulli,
Si vullkan
Kërkon një krater të shpërthejë!
Jam në qiellin e shtatë,
Pa mendje,
E tëra instikt i çmendur!
Dy trupat tanë-
Dy pllaka tektonike
Që fërkohen në puthje,
Sytë e ndezur
Si llavë përvëluese,
Buzët që dridhen
Si gjeratore shteruese!
Më kapin ca ethe
E krejt trupi,
Brenda bërthamës së tokës sime,
Më bën të ndjehem engjëll,
Të hap duart e të fluturoj,
Të shkoj në një tjetër botë!
Ti më tërheq fort ndaj vetes,
Më shtërngon që të bëhemi një,
Pllakës tektonike t’hipim a zbresin
Nën të,
Aq sa të më stërpikin shira të bardhë
Tokës-eshkë të dashurisë!
… Ky është çasti i mbramë
Ku pllakat tektonike
Drithërojnë edhe në paslëkundje
Krejt tokën e trupit tim!
