PLASI LUFTA , PËR NJË MUZË.
Në shesh të mejdanit ,
Rrethuar me kreshta te larta vargjesh,
Kane zbritur poetët ne duel,
vargjet kane mprehur si dyfek ,
Zhurmë e madhe, hajt medet.
Per nje muzë te panjohur ,
Që askush nuk dinte prej nga qe ,
Nuk ka emer te poetit ,
Që e ngjizi dhe e stisi .
Ishte e ambel dhe syshkruar ,
Dikush e quajti poezi ,
Ishte e çilter e pafajshme ,
Për poetët një perri.
E rrethuan ti jepnin emrin ,
Që ti çonin secili kurorë,
Mes sheshit muza dridhej ,
S’dinte kujt që ti besonte.
“Është e imja , s’eshtë e jotja . “
Nisi lufta në atë shesh ,
Vargjet si shigjeta hidheshin ,
Prej vargut te gjatë të poetëve .
U be luftë shume e ashpër ,
“Kush je ti dhe kush jam unë,”
Me shigjeta te flakta vargjesh ,
Qielli lart u përskuqë .
Muza dridhesh mes tyre ,
Nisi që të ndjejë panik ,
Prej poetëve të xhindosur ,
Shpejtë vendosi që të iki .
Fluturoi lart drejt qiellit ,
Mbi nje re u ulë sakaq ,
Poshtë në fushën e betejes,
Lufta qiellin kishte ndezur flakë .
Shkakë i saj ishte vetë muza ,
Qe I verboi si me magji ,
S’matën fjalët edhe heshtat ,
Ndezën qiellin , dogjën stuhitë.
Ndaj kujdes nga poetëve ,
Nuk ka forcë që ti ndalë,
Edhe per Cfare , veç per nje muzë ,
Që askush nuk dinte se nga kishte ardhur .
