U ktheva në shtëpinë e vjetër
atje ku prindërit e përfunduan jetën,
pashë çiftelinë në skaj të hajatit,
e mora dhe zbrita në votër,
u ula aty përballë ogjakut.
Shumë dasma e përcjellje
bëmë në këtë shtëpi;
sot ka mbetur e zbrazët në qetësi ,
qe shumë vjet askush brenda s’ka hy.
Ikëm të gjithë, gjithkah jemi shpërndarë
që nga Austria deri në Zelandë;
të gjithë të pasur jemi bërë,
por zemra më dysh na është ndarë.
Disa në kryeqytet, shumica në mërgim ,
zemrat e vuajtura kurrë s’gjetën shërim.
Kur e shoh kështu vendin tim
të braktisur, të plakur, të injoruar,
të gjithë në mendje e kanë ikjen,
asnjë s’do këtu për të jetuar.
Fajtorë gjithsesi janë
politikanët e korruptuar,
por edhe votuesit që votën e japin
fare pa menduar.
Sa shumë e duam Kosovën
kur jemi larg saj,
i shkruajmë poezi e këngë
që të mbushin lot e vaj,
por për t’u kthyer këtu ,
jo, jo, ndërmend s’e kan.
