Troket mëngjesit kjo ditë janari ,
Një zë vikat ,një lot pikon
Dikush një libër me poezi ,
Tjetri një këngë timen dëgjon.
Kjo penë acaret jo nuk i njohu .
Foli me lotin ,me buzëqeshjen .
Ndër lule zgjodhi veç borzilokun.
Për stinë të bukur ,zgjodhi pranverën .
Një tufë bylbilë nëpër kodrina
Shumë ma trazuan vargun e shpirtit .
Një tufë fëllënza nëpër lëndina
Plot buzëqeshje këngën ma pritën.
Su ndal kjo penë e thjeshtësisë.
Për trojet shkroi vargje me lotë.
Mi kujtoj ditët e vegjëlisë
Të gjitha vitet i mblodhëm tok.
Do udhëtojmë bashkë nëpër vite.
Dhe ti këndojm këngët e mallit .
Nga bjeshkët e nalta lule të mbledhim
Folen ndërtojmë me gurë të zallit,
Nëpër lëndina e nëpër kojrie
Ne katër stinët i bëjmë një
Pena t,më mbajë aromë Shqipërie
Kurrë varg e këngë nuk do i lë.
