Në detin e paqtë , përkunden mendimet e mia ,
Aty ku valët përplasen butësisht ngadalë ,
Dhe unë lundroj në detin e vetmisë ,
Mes dy brigjesh duke ndjerë , mungesë dhe mallë !
Me varkën e mallit largohem ngadalë ,
Por mendimet për ty më ndjekin pas ,
Duke më shoqëruar si të përgëdhelurat valë ,
Dhe në shtratin e kujtimeve , gjithnjë humbas !
Një lot i fshehtë më rrëshket në faqe si një prekje ,
Kur unë si një zog krahëvrarë..mora rrugën përsëri ,
Malli për ty vendlindje nuk mund të ketë zbehje ,
Por si një lule e vyshkur , ndjehem pa ty !
Si një plumb pa zhurmë më vret largimi nga ty ,
Shumëherë ndjehem si e braktisur ,
Litarë malli më lidhet në grykë ,
Dhe si një hije që vjen pas duke u zvarritur !
Një ditë do t’a grushëtoj portën e largimit ,
Që dritës ti hap udhë ..
Do ja gris perden territ që na sjellë trishtimin ,
Dhe lotët e mallit ti bëj gërshet , o sot o kurrë !
