Dikur kujtoja që shpirti binjak,
është premtime,fjalë të mëdha.
Deri sa kuptova,që është
thjesht qetësi.
Është njeriu,që nuk është nevoja
ta njohësh që ta ndjesh.
Mundet,të mos kesh dëgjuar kurrë
ngjyrën e zërit të tij.
Mundet,të mos e kesh parë.
Të ndani duke shkruajtur
dy,tre fjalë në ditë.
Por për çudi,të ndjesh që pas fjalëve,ndodhet një shpirt që ngjan
tmerrësisht me ty.
Shpirt binjak,nuk do të thotë
dashuri.
Mund të jetë një miqësi
që lindi,në çastin e duhur,me mirësi.
Një prezencë,që të mbështet
pa zhurmë.
Një njeri,që vjen të të kujtojë,
sje vetëm,në vështirësi.
E ndjen!
Jo sepse të thotë fjalë të mëdha.
Por sepse energjia e tij,
prek copat e tua,
copa që si preku kurrë njeri.
Sepse të flet,dhe brënda teje
lind paqe.
Sepse,kur bota rreth teje ikën,
ai gjendet aty.
I vërtetë,pa zhurmë,me vendosmëri.
Shpirti binjak,nuk është ai
që duhet ta njohësh,që të dish
në e gjete ti.
Mjafton,që është aty!!
