Veç ca ditë që jam larguar ,
Më ndjen shpirti mall e dhimbje .
Ua them unë ç’më ka munguar :
“Veç pak Baltë prej Vendlindje !”
Po mor’, po , aspak s’gënjej .
Ua them hapur , pa mëdyshje .
Çerdhen dua prap ta gjej ,
Në ballkon plot dallëndyshe !
Mërgimtarë , o shpirtra vrarë ,
Ç’është për Ju ky dreq mallkim ,
Që ua latë pa parë varrë ,
Nënë e Babë në Dheun tim ?!
Jo , nuk pres më asnjë ditë .
S’më mban gjatë dhimbje shpirti .
“Po më lusin vetë Perënditë ,
Ktheju te Dheu që të rriti !”
S’m’i mban shpirti këto plagë .
Nuk m’i mban të rëndat dhimbje .
Më thërresin ato vragë ,
Ktheu më thonë në Vendlindje !
