Shko e ik sa me larg,
Nga ç’te mundon te gjesh qetesi,
Shtrihu diku ne nje livadh,
Shpirtin ler ne arrati.
Le te shkoje ku te mundet,
Ti harrou mos kujto,
Jeten tende te zvarritur,
Te mekembur nga kushdo.
Ti I kamur s’behesh dot,
E kane ndare pasurine,
Gezoju djellit qe te ngroh,
Dhe terfilit ne lendine.
Gezoju eres qe fryn nga mali,
Merr fryme thelle sa ke fuqi,
Zhurme e gjinkalles ne veshin tend,
E trazuar sinfoni.
Mos harro te kesh me vete,
Eseninin te lexosh,
Me zene e embel te bilbilit,
Dashurive tu kendosh.
Pastaj mbylli syte një hop nen diell,
Do duash shume te rrish dhe ca,
Kujto kesaj jete sado ti marresh ,
Prap shkon I vetem dhe fukara.
Ndaj me gezime e kujtime
Mundohu te mbushesh shpirtin tend,
Qe kur te pyesin se cbere “poshte”,
Ta dine qe kishe vendin tend.
Me vone kur shpirti te te kthehet,
Zemren tende do të hap,
Dhe guximi kur te zgjohet,
Do te thote te ngrihesh prap.
