Me lumin kemi ngjashmeri.
Rrugen qe pershkojme….
Permes qetesise dhe dallgeve.
Diku eshte nje prite,ku ndalon.
Ne nje mot te keq,si ky qe shohe sot.
Ku shiu e bresheri mbi kurriz rendon.
Dallget e lumit vershojne,rruga vazhdon.
Ne det, ne oqean,qetesia mbreteron.
Sa here njerezit mendojne e renkojne.
Kur mbi kurriz,pesha e jetes rendon.
Me vuajtje,lodhje e stermundim.
Si lumi ne det e oqean,paqe e qetesi kerkon.
Lumi dhe njerezit,asnjehere te qete…
Dallget e lumit,e dallget e jetes.
Nuk kan te ndaluar ne kohe te vertete.
Qetesia per to mbreteron,kur me ,nuk vershojne.
