I vetmur n’kët dhomë të ftohtë , veç muret më njohin zë e lot,
Një dritare , një shpresë e mjegullt ,
Unë me veten , një luftë e heshtur .
Krevat i bardhë më mban peng ,
Me kujtime që
djegin , s’më lënë me fjet,
Mendoj për ditët jashtë këtij muri ,
Për ajrin, për diellin , për njerëzit e mi , për familjen time !
Në ditën time më të vështirë , ju ishit pranë me
zemër të lirë .
Me fjalë të buta , me dorë të lehtë ,
më dhatë shpresë , më sollet jetë •
Faleminderit , mjekë e motra ,
me shpirt ,
mirësia juaj kurrë s ‘harrohet në kët ditë , e jetë !
