Nizar Qabban- Në botë s’ka grua tjetër, veç teje

Dhe mes grave të bukura të çdo xhinsi e ngjyre,
mes mijëra fytyrave që më bindën
dhe atyre që nuk më bindën,
Mes një plage që kërkoj dhe një plage që më kërkon
mendoj epokën tënde të artë…
Epoka e manjolës, epoka e qirinjve dhe e parfumeve.
Ëndërroj për epokën e tënde,
që ishte më e madhja ndër kohërat,
çfarë e quan këtë ndjesi?
Si ta shpjegoj këtë mungesë të pranisë
dhe mungesë të të qenit?
Si mund të jem këtu… dhe atje?
Si duan t’i shoh
kur në botë s’ka grua veç teje?