Do të vij një ditë, do të vij,
aty ku ëndrrat e mia pushojnë,
te ti vendlindja ime e shtrenjtë,
ku malli në zemër më zgjon.
Aty më pret shtëpia e vjetër,
pragu që s’e harroj kurrë,
Aty kthehem vit për vit,
si dallëndyshe në fole të ngrohtë.
Tërpezë, vendlindja ime,
aty hodha hapat e parë,
aty belbëzova fjalën time të parë,
Aty isha fëmijë, e lumtur, e lirë.
Jam gati, nesër po nisem,
vëllezër, po vij me mall në gji.
Do t’i takoj shoqërin e vjetër,
një nga një do t’i përshëndes,
se malli më ka djegur në shpirt.
Po nisem si dallëndyshe në fluturim,
mbi oqean, dete e lumenj,
mbi male të larta e fusha të gjera,
nuk do të ndalem derisa të prek atdheun tim.
Atje lulet mbajnë aromën e kujtimeve,
bletat bredhin lule më lule,
kori i zogjëve këndon pa pushim,
dhe zemra ime mbushet ne gëzim.
