Dy muaj kanë kaluar që kur nëna e saj u nda nga kjo jetë, por për Vjosën koha duket sikur ka ndalur në atë moment. Në një postim të ndjerë, ajo shpreh atë dhimbje të heshtur që vetëm një bijë që ka humbur nënën mund ta përjetojë.
“Më mungon zëri yt, prania jote, ajo ndjesia se të kam diku afër…”
Janë fjalë të thjeshta, por mbajnë brenda një dhimbje të madhe. Sepse mungesa e nënës nuk është thjesht mungesa e një njeriu; është mungesa e një zëri, e një përqafimi, e një strehe, e atij personi që të bënte të ndiheshe gjithmonë i sigurt.
Vjosa vazhdon jetën, punon, buzëqesh dhe qëndron e fortë, por pas kësaj force fshihet malli i madh për nënën e saj.
Dhe ndoshta dhurata më e bukur që një nënë mund t’i lërë fëmijës së saj është pikërisht ajo që nuk shuhet kurrë: vlerat, edukata, dashuria dhe kujtimet.
Vjosa, vazhdo ta kujtosh me mall, sepse nëna jote jeton në çdo të mirë që ti përcjell, në çdo hap që hedh dhe në çdo vlerë që mban brenda vetes. Ajo mund të mos jetë më fizikisht pranë teje, por një nënë nuk largohet kurrë nga zemra e fëmijës së saj.
Dy muaj pa nënën… por një përjetësi me kujtimin, dashurinë dhe mallin për të.
Qoftë i përjetshëm kujtimi për të.
