Ka njerëz që televizionin e bëjnë profesion.
Ka edhe të tillë që, pa e kuptuar ndoshta as vetë, bëhen pjesë e kujtimeve të një gjenerate.
Ramize Murtezi Shala është një prej tyre.
Për vite me radhë, zëri i saj ka kaluar përtej ekranit. Ka hyrë në shtëpi, në dhoma ku familjet mblidheshin përpara televizorit, në mëngjese e mbrëmje ku fjala e saj ishte pjesë e ritmit të përditshëm.
Dhe kjo është diçka që nuk fitohet thjesht duke qëndruar përballë kamerës.
Fitohet me kohë. Me seriozitet. Me punë. Me atë qetësinë e veçantë që e bën një prezantuese të mos jetë thjesht një fytyrë në ekran, por një figurë e besueshme për publikun.
Ramizja e ka këtë cilësi.
Në një televizion si RTK-ja, ku ndër vite janë formuar shumë prej figurave të njohura të gazetarisë dhe ekranit kosovar, ajo ka krijuar vendin e saj me një stil që nuk ka pasur nevojë për zhurmë.
Zëri i saj nuk ka kërkuar të dominojë ekranin. Ka ditur ta mbajë atë.
Edhe përmes emisionit “Udhëve”, Ramizja ka treguar një tjetër anë të gazetarisë: atë që nuk mjaftohet vetëm me pyetjen, por kërkon historinë pas saj; atë që nuk e sheh njeriun si një subjekt televiziv, por si një rrëfim që meriton të dëgjohet.
Ndoshta prandaj, kur përmendet emri i saj, shumë njerëz nuk kujtojnë vetëm një program apo një paraqitje televizive.
Kujtojnë një zë.
Një mënyrë të foluri. Një qetësi. Një elegancë.
Kujtojnë një kohë kur televizori kishte një tjetër ritëm dhe kur fytyrat që shfaqeshin në ekran ndërtonin marrëdhënie me publikun jo përmes zhurmës, por përmes besimit.
Sot, ekranet ndryshojnë çdo ditë. Teknologjia ecën përpara, formatet ndërrohen dhe fytyrat televizive vijnë e shkojnë.
Por disa emra nuk varen nga moda e ekranit.
Ata bëhen pjesë e tij.
Dhe Ramize Murtezi Shala është një nga ato figura që dëshmojnë se profesionalizmi nuk ka nevojë të bërtasë për t’u vënë re.
Mjafton të jetë i vërtetë.
Sepse në fund, televizionin mund ta harrojmë si program, si datë apo si emision.
Por një zë që na ka shoqëruar për vite…
vështirë se harrohet.
