Bie shi në shpirtin tim,
një shi i heshtur, i qetë,
në çdo gjethe një kujtim,
s’bie shi, por bie vjeshtë…
Shi vjeshtak, me pika loti
dhe gjuhën në gojë më lag,
një shi bekuar nga Zoti,
se Zoti e hedh nga lart!
E dini se ku bën shtrat?
Nëpër gjethe të rrëzuara!
Hedhur nga vjeshta një natë,
si ca vjersha të harruara!
Gjethe të rëna nga halli,
zverdhur edhe bërë dyllë,
shiu i vjeshtës i ngjalli,
u dha pakëz klorofil!
Dashurinë në zverdhëtim,
që hedh vjeshta sa të dojë,
në ylber të shpirtit tim,
si ngjyrë të tetë ta shtojë!
