Shkruan Demir Reshiti
Sot mora një lajm të hidhur. Qenka shuar miku im i dashur, Izet Duraku! Është e vështirë ta pranosh largimin e një njeriu që për më shumë se tri dekada ka qenë pjesë e jetës sate, me të cilin ke ndarë biseda, kujtime, gëzime dhe çaste të vështira. Sot, bashkë me lajmin e hidhur, m’u zgjuan kujtime që koha nuk i ka zbehur, por që tashmë i mbulon malli.
Një miqësi e gjatë, kujtime që mbeten dhe një mungesë që dhemb
Me Izetin u takova për herë të parë në vitin 1995, në Radio Kukësi, ku ai ishte drejtor. E kujtoj emocionin që ndjeva kur hyra për herë të parë në atë radiostacion, me zërin dhe muzikën e të cilit ishim rritur e edukuar në frymë kombëtare. Izeti ishte i pari që më doli përpara, më përqafoi dhe më dëshiroi mirëseardhjen. Pastaj më befasoi me fjalët se në Radio Kukësi më njihnin edhe para se të mbërrija, sepse ua kisha dërguar librat e mi përmes disa tregtarëve kuksianë që vinin në Prizren.
Ajo mirëseardhje mbeti e paharruar për mua. Që nga ai çast, dyert e Radio Kukësit ishin gjithmonë të hapura për mua. Madje, për një periudhë, pata fatin të punoja aty, mes një stafi të mrekullueshëm drejtuesish e gazetarësh. Kështu nisi një miqësi që do të vazhdonte gjatë, përtej mjediseve të radios dhe largësive që më vonë na ndanë.
Kur Izeti shkoi në Tiranë për të vazhduar punën në Radio Tirana, e vizitoja sa herë që më jepej mundësia. Disa herë më ftonte mysafir në emisionet e tij kushtuar bashkatdhetarëve. Uleshim për kafe, bisedonim dhe kujtonim vitet e kaluara. Ai e donte Opojën dhe Kosovën po aq sa unë Kukësin dhe Shqipërinë. Në miqësinë tonë, kufijtë nuk kishin rëndësi; na bashkonin gjuha, kujtesa dhe dashuria për njerëzit e për atdheun.
Pas çlirimit të Kosovës, Izeti më vizitoi disa herë në Opojë. Kur më lajmëronte se ndodhej në Prizren, nisesha pa hezitim, qoftë nga Opoja, qoftë nga Prishtina, për ta takuar. Asnjë rrugë nuk më dukej e gjatë kur e dija se në fund më priste një mik i dashur. Takimet tona ishin vazhdim i natyrshëm i një miqësie që vitet e kishin bërë edhe më të çmuar.
Një nga kujtimet që do ta ruaj gjithmonë lidhet me një ditë të rëndë të jetës sime. Para tre vitesh, kur nipi im Kushtrimi dhe bashkëshortja e tij, Ardita, pësuan një aksident të rëndë automobilistik, u nisa me urgjencë për në Tiranë. I tronditur nga lajmi, kisha nevojë për mbështetje. Sapo mori vesh çfarë kishte ndodhur, Izeti erdhi të më takonte. Kur i tregova se familjarët e mi ishin shtruar në Spitalin e Traumës, telefonoi bashkëshorten e tij, dr. Kujtime Duraku, e cila na priti me shumë dashamirësi dhe u shpreh e gatshme të na ndihmonte përmes kolegëve të saj.
Nuk ishte thjesht një gjest mirësie. Në ato çaste pasigurie, prania e Izetit më bëri të ndihesha më pak i vetëm. Kjo është një nga arsyet pse miqësinë e tij e kam çmuar aq shumë: ai dinte të ishte pranë jo vetëm në bisedat e këndshme e në ditët e gëzimit, por edhe kur jeta të rëndonte mbi supe.
Mesazhet e fundit dhe heshtja që mbetet
Me Izetin komunikoja rregullisht përmes telefonit dhe messenger-it. Shkëmbenim mendime, urime e lajme, gëzoheshim për sukseset e njëri-tjetrit në shkencë, kulturë e letërsi dhe e mbanim të gjallë miqësinë tonë, pavarësisht largësisë.
Sonte, pas lajmit të hidhur, i rihapa mesazhet dhe letërkëmbimet tona. I lexova me kujdes, duke u ndalur te fjalët që deri dje ishin pjesë e zakonshme e komunikimit tonë. Tani secila prej tyre më dukej më e çmuar. M’u mbushën sytë me lot, sepse e kuptova se nuk do të kishte më mesazhe të reja, telefonata të tjera, apo atë pyetjen e thjeshtë që shpesh na bashkonte: kur do të takohemi?
Nuk është e lehtë ta pranosh se një ditë miqësia nuk mund të vazhdojë më përmes takimeve e bisedave, por vetëm përmes kujtimeve. E megjithatë, jam mirënjohës që jeta ma dha mundësinë ta njoh Izetin, të ndaj me të kaq shumë vite dhe të kem në kujtesën time dëshmi të një miqësie të sinqertë.
Lamtumirë, miku im i dashur!
Faleminderit për gjithë ato çaste që sot janë bërë pjesë e çmuar e jetës sime. Faleminderit që më dëshmove se miqësia e vërtetë nuk matet me numrin e takimeve, por me sinqeritetin, besnikërinë dhe gjurmën që lë në zemrën e tjetrit.
U prehsh në paqe, miku im!
Nuk do të të them lamtumirë sikur gjithçka të përfundonte këtu. Do të të mbaj në kujtimet e mia, në bisedat që do t’i kujtoj me mall dhe në atë cep të zemrës ku ruhen njerëzit që nuk zëvendësohen kurrë.
Ngushëllimet e mia më të sinqerta bashkëshortes sate, dr. Kujtime Duraku, bijës sate dr. Eva Duraku, birit tënd Veton Duraku, familjarëve, miqve dhe kolegëve që sot ndajnë dhimbjen e kësaj humbjeje.
Sa herë të kaloj nëpër kujtimet e viteve tona dhe sa herë të flitet për miqësinë e vërtetë, do të jesh aty, në vendin tënd, mes njerëzve që nuk harrohen.
Kujtimi yt qoftë i përjetshëm, miku im i shtrenjtë!
Prishtinë, 22 tetor 2026
Demir Reshiti
