Atë shije të hidhur
që e njohu çdo nënë
kur iu copëtua zemra
për bijtë e saj.
Ndoshta s’e pa ngjyrën e gjakut,
sepse sytë ishin mbushur me lot;
por shijen e tij
e ndjeu deri në palcë.
Dhe që nga ajo ditë,
gjaku nuk ishte më vetëm gjak.
Ishte dhimbje.
Ishte mungesë.
Ishte një emër që nuk u thirr më kurrë nga dera.
E egërsirat mund të mos e shohin
gjakun që derdhën,
mund të harrojnë ngjyrën e tij,
por nuk mund t’ia ndryshojnë shijen.
Sepse toka e njeh.
Toka është dëshmitarja
që nuk flet,
por nuk harron.
Ajo ende e mban në thellësi
atë që dikur u derdh mbi të;
ende është e njomur
nga gjaku i bijve të saj.
