Donike Rrethej-UDHÊTIMI 

Udhêtova mbrenda zemres tande ,
kur degt e shpirtit ju pêrkulen dhimbjes ,
shitita me kohen nêper shtigje t’shkret,
t’deshta e t’urreva sa jet .
Ti vodha tana ndjenjat ,
pre mejet re …
e koha na treti ,
diku , aty , atje .
Pinjoll ky mendimi jot ,
e zemra e çmendun pse rreh kaq fort ?!
Udhêtova un’ endacakja e pa’ Mekê ,
se as dheu kur ikum sna tret .
Dikur kur koha sapo kishte çil ,
kur nadja dehte me erê t’mirê ,
kur nata ishte e g’jat pa ty ,
kur lodi prehej nên sy .
A e ndin melodin sande ?!
asht mbrenda zemres tande ,
e zemren kur t’rreh aq fort ?!
diku jam si ti , nêper botê …
si shpirt , si zemer .
Si lodê ‘,
nji Grue q’i ti s’njeh ma ,
veç n’andrra mundesh me e pa .
O , a e din se ku ke me m’gjet ?!
n’stacionet e heshtna pa jet ,
nêper turma q’i zhduken sa shpejt .
Po sod ?!
Jam thjesht diku …
nêper botê.