Detit të tërbuar të jetës shpesh na u zhbiruan barkat
Kur nënat e nuset tona plakeshin në pritje
Kur nxirrnin e hidhnin të mërzitura
Ftonjtë e kalbur nga arkat
Rrobat e nuseve shqiptare shpesh i hante teja
Kur burrat shqiptarë në kurbet i vrante rrufeja
Kurrë nuk mësuam nga pësimet
Besën e mbajtëm para kotit
Armiqtë kur na i digjnin shkrimet
Dhe na e përdhosnin gjuhën e kombit
E ne harronim gjatë rrugës
Edhe porositë e Gjergj Kastriotit
Kur dema tanët të harlisur
Byryteshin kot nëpër sërnishte
E koha tirrte thinja
Në kokat tona pleqërishte
Duke folur së koti ne humbnim peshën specifike
E qeshnin e qanin edhe xixëllonjat nëpër ara
Tek digjej buka jonë simite
Dhe hahej nga urithët fara
Bujku e bulkthi deheshin në kokërr të shpinës
Duke i bërë lajka qiellit ia thanin barin lëndinës
Farat e lulediellit na i hante gjatë robëria
Kur në ballafaqim me armiqtë ne ende nuk dinim
Cila na duhej më shumë: besa apo dituria
Peshku i harresës shqiptare bariste nëpër fusha
E burgjet e kujtesës sonë ishin kravata nëpër gusha
Zogu i lirisë vajtonte tek humbnin tokat shqiptare
Tek jargiteshin e zvarriteshin tokave tona
Viagrat grabitqare
Kalorës të kujtesës edhe sot u luten Evropave
Me shumë njerëz të verbër përdore
Që nuk dinë si t`u ruhen gropave
Sadik Përvetica-NË ÇDO KOHË ATDHEU NË SHITJE
TË NGJASHME