Vështroj tej largësive, e mbetur pa fjalë,
Frymimet e mia i ngjajnë mrekullive,
Një botë e tërë, veshur në kristal,
Si reflektim i kaltërsive.
Dallgë që vallëzojnë me njëra-tjetrën,
Ku vallë je fshehur, shpirti im?
Pranë heshtjes tënde deti heshtte,
Dhe unë pranë tij, si një vazhdim.
Nuk shoh askund gjurmë sirenash,
Ato pushojnë në këto orë,
Tek rrënjët e Torrës, nën bedenat,
Një mbret ilir po vë kurorë.
Të falem, det, që je këtu,
Në brigjet tona të lavdisë,
Pikturë e thellë me nuanca blu,
Magji e jetës dhe dashurisë.
Nga lindja fryjnë ca fllade blu,
Përveç meje, zhurmë tjetër s’ndihet,
Kam bërë kaq rrugë për të qenë këtu,
Të flas me brigjet dhe anijet.
