VJESHTA NË MËRGIM
Të gjitha gjethet që ranë në tokë
U varrosēn në varrezat e vetmisë sime
Malet e mallëngjimit heshtin
Si pesha e qielli mbi supet e mia
Në mērgim
As hıja ime
Nuk më njeh
Mërgimin e bart
Si këpucët e mallkimit
Dhe si këmishën
E një të vdekuri në trup
poezi nga Arif Bozaxhi
