Në jetën tonë takojmë shumë njerëz. Disa vijnë për një kohë të shkurtër, disa qëndrojnë gjatë, ndërsa të tjerë lënë gjurmë që nuk harrohen kurrë. Njerëzit flasin me ne, na buzëqeshin, na përqafojnë dhe na bëjnë të ndihemi të mirëpritur. Por jo çdo buzëqeshje është e sinqertë dhe jo çdo person që sillet mirë me ne e ka zemrën e pastër. Shpeshherë, pas një fytyre të qeshur fshihet zilia, interesi apo dëshira për të përfituar nga dobësitë tona. Pikërisht për këtë arsye duhet të kemi kujdes se kujt i besojmë dhe kujt ia tregojmë problemet tona.
Besimi është një nga gjërat më të çmuara në marrëdhëniet njerëzore. Ai ndërtohet me kohë, me sinqeritet dhe me vepra. Është e lehtë të thuash “më beso”, por është shumë më e vështirë ta dëshmosh atë me sjellje. Në ditët e sotme, shumë njerëz afrohen vetëm për interes. Disa duan të dinë dobësitë tona jo për të na ndihmuar, por për t’i përdorur kundër nesh në momentin e parë që u leverdis. Ka njerëz që dëgjojnë problemet tona me vëmendje, por sapo largohemi, i tregojnë ato te të tjerët ose na gjykojnë fshehurazi.
Njeriu, kur kalon vështirësi, ka nevojë të flasë. Ka nevojë të çlirojë zemrën dhe të gjejë mbështetje. Mirëpo jo gjithmonë personi që na dëgjon është personi i duhur. Shpesh emocionet na bëjnë të hapemi para kujtdo që tregohet i sjellshëm me ne. Në ato momente harrojmë se jo të gjithë e meritojnë të dinë dhimbjet tona. Ka njerëz që e përdorin dobësinë tonë për të ndier veten më të fortë. Ka të tjerë që e shohin fatkeqësinë tonë si një mundësi për të përhapur thashetheme.
Një mik i vërtetë nuk është ai që vetëm të buzëqesh kur je mirë. Miku i vërtetë qëndron pranë teje kur ke nevojë, të dëgjon pa të gjykuar dhe ruan sekretet e tua sikur të ishin të vetat. Ai nuk të ul para të tjerëve dhe nuk të tradhton për interesa personale. Miqësia e vërtetë provohet në kohë të vështira. Kur njeriu ka sukses, shumë njerëz afrohen. Por kur bie, vetëm pak mbeten pranë tij. Pikërisht aty kuptohet kush është mik dhe kush vetëm ka luajtur rolin e mikut.
Shpesh njerëzit më të rrezikshëm nuk janë armiqtë e hapur, por ata që shtiren si miq. Armiku të paktën nuk fsheh urrejtjen e tij, ndërsa njeriu fals të buzëqesh në sy dhe të godet pas shpine. Ai të pyet për jetën, problemet dhe planet e tua jo sepse interesohet për ty, por sepse kërkon informacion. Më vonë, ato fjalë që ti ia ke thënë me besim mund të përdoren kundër teje. Për këtë arsye, urtësia mëson se jo çdo gjë duhet treguar.
Në jetë duhet të mësojmë të dallojmë njerëzit e sinqertë nga ata të rremë. Kjo nuk do të thotë të jetojmë me frikë apo të mos i besojmë askujt. Njeriu ka nevojë për dashuri, miqësi dhe mbështetje. Por duhet të jemi të kujdesshëm dhe të mos ia hapim zemrën çdo personi që na trajton mirë për pak kohë. Besimi fitohet gradualisht. Është më mirë të flasim pak dhe të vëzhgojmë shumë. Veprat tregojnë më shumë sesa fjalët.
Një njeri i mençur nuk i shpërndan problemet e tij kudo. Ai zgjedh me kujdes njerëzit që ka pranë. Ka raste kur heshtja është mbrojtja më e mirë. Jo sepse nuk kemi nevojë për ndihmë, por sepse jo të gjithë dinë ta respektojnë dhimbjen tonë. Disa njerëz gëzohen fshehurazi për rrëzimet tona, edhe pse në fytyrë tregojnë keqardhje. Kjo është një nga arsyet pse shumë zhgënjime në jetë vijnë nga besimi i gabuar.
Prandaj, duhet të kuptojmë se jo çdo buzëqeshje është shenjë dashamirësie dhe jo çdo afërsi është miqësi e vërtetë. Kujdesi ndaj kujt i besojmë është një mënyrë për të mbrojtur veten, qetësinë dhe dinjitetin tonë. Njerëzit e mirë ekzistojnë, por janë të rrallë. Prandaj duhet t’i vlerësojmë ata që na qëndrojnë pranë me sinqeritet dhe të mos harrojmë kurrë se besimi është një pasuri që duhet dhënë vetëm atyre që e meritojnë vërtet.
