Nata e Krishtlindjeve, 1983.

Qyteti i Nju Jorkut ishte varrosur nën dëborë të madhe, dhe në një strehë për të pastrehët në Manhattan, gjërat po shkatërroheshin. Furnizimet ushqimore pothuajse kishin mbaruar, vullnetarët ishin të mbingarkuar dhe një radhë e gjatë njerëzish shtrihej në natën e acartë.
Pastaj, në heshtje, dera u hap.
Një burrë hyri brenda i veshur me një bluzë të thjeshtë blu të errët, duke mbajtur dy arka druri. Brenda kishte përbërës të thjeshtë nga ferma e tij në Connecticut – perime, miell, kavanoza me ushqim. Asnjë njoftim. Asnjë kërkim vëmendjeje. Vetëm mbërritje.
Ishte Paul Newman.
Ai shikoi përreth dhe pyeti me qetësi: “Ku është kuzhina?” Pastaj i përveshi mëngët dhe filloi të punonte.
Në më pak se një orë, streha ndryshoi. Era e hudhrës dhe vajit të ullirit mbushi ajrin, supa ziente në sobë dhe buka e freskët filloi të fryhej. Newman nuk delegoi – ai gatuante, përziente, copëtonte dhe shërbente ushqimin vetë. Një nga një, ai shpërndau pjata me një “Gëzuar Krishtlindjet” të thjeshtë dhe të ngrohtë.
Njerëzit që hynin të rraskapitur dhe të uritur papritmas e gjetën veten duke ngrënë një vakt të vërtetë të përgatitur me kujdes.
Një burrë me emrin Luis thuhet se u emocionua pasi mori një pjatë me perime të pjekura, duke thënë se kjo i kujtonte darkat familjare nga kohërat më të mira. Newman nuk iu përgjigj me fjalime apo histori nga Hollivudi – ai thjesht u ul pranë, dëgjoi dhe e trajtoi atë si një person që kishte rëndësi.
Deri në mesnatë, më shumë se dyqind njerëz ishin ushqyer.
Edhe atëherë, Newman nuk u largua menjëherë. Ai ndihmoi në pastrimin e tavolinave, në grumbullimin e karrigeve dhe në larjen e enëve përkrah vullnetarëve, sikur të kishte qenë pjesë e stafit të strehës gjatë gjithë kohës.
Asnjë shtyp. As publicitet. As vëmendje.
Vetëm prani.
Atë natë kapi diçka që njerëzit shpesh thoshin për të – se ideja e tij e bujarisë nuk ishte performanca, por pjesëmarrja.
Dhe në një qytet të ngrirë në prag të Krishtlindjeve, Paul Newman ndihmoi në shndërrimin e një strehe, për disa orë, në diçka që ndihej si shtëpi.