Mbresë shtatori në Qeparo
Në lokalin pranë detit,
ulur me shoqe, kafen e shijoj…,
Para meje një panoramë e bukur
Një mrekulli , që as syve s’po mund t’iu besoj !.
Vështroj lojën e valëve me bregun…
Ndoshta , dashuria më e vjetër e planetit…,
Valët puthin bregun prej miliona vjetësh
Dhe bregu që ja kthen detit !
Më kënaq shpirtin kjo bukuri e Natyrës
Ky det Jonian , i kaltër , i madh ,
e hirëplot…,
Për një çast , bëhem një me valët dhe prej emocionit , në faqe ndiej një piklot !
Shkuma e bardhë puth gurrëzat në breg
Pastaj tretet , shtriqet , sikur do të flejë…,
Rrezet e diellit ndrisin ëmbël n’ajrin eter
Duket sikur gjithçka prej argjendi bërë…!
Dikur , edhe dielli duket pak i lodhur
Ngrohtësi e jetë Qeparoit i ka falur…,
Shkon edhe ai të pushojë aty pas malit
Siç prehet një vajzë në krahët e djalit !
Të falem o Zot , për këtë t’madhe mrekulli
Që vendit tim , Qeparoit tonë , i ke dhuruar …,
Deti , toka , qielli …gjithçka një magji
Për mua , një kujtim i bukur
dhe i paharruar ….!!!
