ME ZËMRËN E DIELLIT….
Dua buzëqeshje të ketë bota ,
buzëqeshjen e zemrës sime ,
Dua lumturi të ketë gjithë andej ,
Lulet më të bukura të vyera.
Do e coja buzëqeshjen lartë ,
me të madhen dashuri ,
do lëvizja hënën e qiellin
dhe yjet të kishin zili
.
Në botën e xhurshëme
plot konflikte ,
Edhe jeta kur nuk të jep siguri ,
do flisja me zemrën e diellit
të zbriste pak shkëlqesi
.
Do luftoja për ëndërrat e mia .
kur ylberi ngjyrat përhap ,
në mëndjen e hënës do hyja
të më ndjek
me dritë në c’do hap
.
Kur pemët qajnë në degët e tyre
nga ushqimi i parë që s’kanë marë
Do u jepja buzëqeshje nga e imja
do i ringjall kur janë duke u tharë.
Ajrin e pastër do kërkoja ,
me aromë lulesh trazuar ,
Tek molla që derdh lotë në shi,
Lumturi dhe buzëqeshje
të dashuruar.
Kur rrezja qarkon kokrrën e mollës
me ylberet ngjyrën hapur,
nën shiun e kohës së trazuar
si një hije e përflakur
.
Gjithë universin do i thoshja..
buzëqeshja nuk është përallë .
Eshtë si qershija me kokrra të kuqe
në shpirtin e bukur margaritarë
.
Dashuria edhe buzëqeshja
të dyja janë thesarë ,
kërkoni në thellësi të shpirtit
Janë si një trendafil i bardhë
.
Nuk është nevoja të ëndërrosh
Apo të kërkosh garanci.
Ylberi si një përshëndetje
përlotur plot lumturi .
E dua diellin kur shkëlqen ,
i dua vargjet e mia ,
dua buzëqeshje të ketë gjithandej
bukuri dhe dashuri të munguar .
