Kur thureshin Endérra.
Sa bukur erdhi, kjo mbrémje sonte,
kur dritë e hénes, rrezet léshoi,
mu duk se qielli, gjithë yjet zgjonte,
aromë e sajë, rrugén mbuloi
.
Mi jep ti puthé, duart e tua,
me lére të jap ,një përqafim,
mé lére té ndalem, tek një krua,
t’a pi me fund ,kéte malléngjim.
Në dritë të hénes, jem takuar,
yjet kurorë, ti kam qëndisë,
në sytë e tu ,unë kam notuar,
në rrahje të zemrës ,s’té kam braktisé.
Gishtat e mi, buzëve të njoma,
yjet një nga një, ikën të zbehur,
se shuan dot etjen, as puthjet tona ,
as dritë e méngjesit, as shpirti i dehur.
Puthjet e émbéla, kurr su harruan,
as fjalët e ngrohta, as prekjet ngadalë,
ëndrrat që thurem ,sa shpejt fluturuan,
morën detin e humbën néper valé.
