Pikat e shiut bien ngadalë
si puthje të heshtura mbi xham
çdo njërën e ndjek me sy
si një kujtim që s’ka mbarim.
Ato vallëzojnë mbi çati
trokitin lehtë në dritare
si zëra që flasin me zemrën
pa fjalë, por me mall të madh.
Në rrugë krijojnë përrenj të vegjël
ku bota pasqyrohet në shikim
dhe qielli qan, por bukur qan
si një shpirt i mbushur me ndjenjë e trishtim.
