Kohë që natyrshëm rrjedhin
e si pa kuptuar faqeve
të historisë stacionohen.
Kohë të vrazhdëta,
ku drita e ditës së re,
shkëlqimin humbet.
Kohë indiferente,
ku dëshirat e paqarta,
lëkundjeve fashiten.
Kohë të dyshimta,
që ekuilibrat e qenësisë,
dilemash, pezull mbajnë.
Kohë të harbuara,
ku sukseset e trumpetuara,
pafrymësisë, mendjet turbullojnë.
Kohë të parevolta,
ku arroganca, në kufijtë e kaosit,
tekave të pashpirta lëndon.
Kohë të vetmive të pashpresa,
që paranojave të frikshme,
ditët e veta shkurtojnë.
Kohë të pakoha, që me rrjedhën
e vet, faqeve të historisë,
rrëke zhgaravinash gërryejnë.
