Duke mbartur barrën e jetës,
Si foshnjën në bark,
Çdo rrahje zemre, çdo lëvizje,
Ritëm gëzimi në hijen e dhimbjes.
Duke mos rënë asnjëherë në gjunjë para trishtimit,
Por duke qëndruar i paepur,
Duke e kthyer përçmimin në urtësi,
Si skulptori që gdhend gurin dhe prej tij krijon një mrekulli.
Çdo refuzim, një pëshpërimë rritjeje,
Çdo humbje, një mundësi për të rindërtuar,
Duke përqafuar gjithçka me dashuri të pakufishme—
Pa urrejtje, pa zemërim, pa hidhërim.
Se sprovat e jetës janë thjesht re kalimtare
Që lëshojnë hije jetëshkurtra në shpirt.
Hapi krahët, lëri të thyejnë qafën,
Dhe prapë lëre diellin të lindë brenda teje.
